City of Dadagiri 2 - Rich get richer poor gets poorer...

ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍നിന്നും വന്നതുകൊണ്ട്‌ കൊല്‍ക്കത്തയിലെ വേനല്‍ എനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിപ്രോ വാര്‍ഷിക അവാര്‍ഡ്ദാന ചടങ്ങും കഴിഞ്ഞു ഓഡിസിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴി. ചൂട് സഹിക്കവയ്യ. അപ്പോള്‍ ഓഫീസിന്റെ പുറത്തുള്ള നടപാതയില്‍ ആ ചൂടിലും പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടത്. മൂപ്പരേ മനസ്സാലെ നമിച്ചു. ഇരുപത്തിനാലു മണികൂറും എസിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഞാന്‍ എന്തിനു പരിഭവപെടണം. ടീംലീഡ്‌ മൂപരോട് എന്തിനാ ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ കുഴികുത്തുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു. സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റ് പിടിപ്പിക്കാന്‍ ആണെന്ന് അയാള്‍ മറുപടി തന്നു. മമതയുടെ പരിഷ്ക്കാരം. സാള്‍ട്ട്‌ലേക്ക് ന്യൂടൌണ്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റ് കൊണ്ട് മോടിപിടിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് പദ്ധതി. വിപ്രോയില്‍ നിന്നുള്ള വെളിച്ചവും റോഡിനു നടുവിലുള്ള സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റിനും പുറമെയാണ് നടപാതയിലെ ഈ ലൈറ്റ്.ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ പരിഷ്കാരത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു കോടികള്‍ കളയുക. കഴിഞ്ഞ മാസം ഹൌറ ബ്രിഡ്ജ് കാണാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കടന്നുപോയ ചേരികള്‍ ആണ് അപ്പോള്‍ ഓര്മ വന്നത്. ഇവിടെ മോടിപിടിപ്പിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന കോടികള്‍ കൊണ്ട് ആ ചേരിനിവാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒരളവുവരെ പരിഹാരം കണ്ടൂടെ. അല്ല ചത്തുകിടന്നാലും ചമഞ്ഞു കിടക്കണം എന്നാണല്ലോ. ശിവാജിയിലെ രജനിയുടെ ഡൈലോഗാണ് ഓര്മ വരുന്നത്. Rich get richer poor gets poorer... പണ്ടും അങ്ങനെ ആയിരുന്നല്ലോ. രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും സ്വര്ഗീയ ജീവിതം നയിക്കുമ്പോള്‍,  സാധാരണ പ്രജകള്‍ക്കു ദാരിദ്ര്യം മാത്രം. ഇന്ന് രാജാക്കന്മാരുടെ സ്ഥാനത്ത് മല്ല്യയും, അംബാനിമാരും പരമ ചെറ്റകളായ രാഷ്ട്രീയക്കാരും വന്നു എന്നത് മാത്രമാണ് വിത്യാസം. കലികാലം!!!

പിന്നാമ്പുറം :- കലികാലത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ഓര്‍മ്മവന്നത്. കേരളത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ പേടിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ ലാലേട്ടനോട് തന്റെ ദുബൈയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറുവാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച തികയുന്നതിനു മുന്നേ പതിനായിരങ്ങളുടെ മുന്നില്‍വച്ച് ഒരു നേതാവ് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "കൊല്ലേണ്ടവരെ ഞങ്ങള്‍ കൊന്നിടുണ്ട്". ലാലേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ എന്താണ് തെറ്റ്??? മുകളില്‍ പറഞ്ഞ നേതാക്കളെ പോലുള്ള മണ്ടശിരോ'മണി'കള്‍ ഒക്കെക്കൂടി കേരളത്തെ ഭ്രാന്താലയമാക്കും അല്ല ആക്കി...

നാടകമേ ഉലകം ....

1997 മാര്‍ച്ച്‌... SDA ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂള്‍
ഞാന്‍  മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. സ്കൂളിലെ വാര്‍ഷികത്തിന്‌ ഒരു നാടകം അവതരിപ്പിക്കാന്‍ മോറല്‍ സയന്‍സ് ടീച്ചര്‍ നമ്മളോട് ആവിശ്യപെട്ടു
നാടകം:- ഇയ്യോബിന്റെ പരീക്ഷണം...
നായകന്‍ ഇയ്യോബ്‌:- എന്നത്തെയുംപോലെ ലിനോ.
എന്റെ വേഷം:- ദൈവം
എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് ടീച്ചര്‍ എന്നെ ദൈവമായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ മൂന്നാംക്ലാസ്സുകാരനില്‍ ഒരു സാത്താനെ ടീച്ചര്‍ കണ്ടിടുണ്ടാകില്ല.

നാടകം നമ്മള്‍ തകര്‍ത്തു റിഹെര്സല്‍ ചെയ്തു. അങ്ങനെ വാര്‍ഷികം വന്നെത്തി. വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടുകൂടി ഞാന്‍ മയ്ക്കപ്പ്‌ റൂമില്‍ എത്തി. അപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു സംശയം. ദൈവത്തിനു എന്ത് വേഷം നല്‍കും. പാന്റ്സും ഷര്‍ട്ടും തൊട്ടു ജുബ്ബ വരെ പരിഗണിച്ചു, പക്ഷെ ഒന്നും സ്വീകാര്യമായില്ല.ഒടുവില്‍ ടീച്ചര്‍ ഒരു തിരുമാനം എടുത്തു. ദൈവം അശരീരി ആകട്ടെ എന്ന്. അങ്ങനെ എന്റെ അരങ്ങേറ്റം തന്നെ ശബ്ദത്തില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. നാടക സമയത്ത് എന്നെ പിറകിലെ തിരശീലയ്ക്കു പിന്നില്‍ നിറുത്തി. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പ്രശ്നം. എനിക്ക് സ്റ്റേജ് കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.  ടീച്ചര്‍ പറയമ്പോള്‍ തുടങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ തുടങ്ങിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഇയ്യോബിനെ കണ്ടു മടങ്ങി വരുന്ന സാത്താനോടു ദൈവം സംസാരിക്കുന്നതാണു ആദ്യ രംഗം. ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "നീ എവിടെ പോയി വരികയാണ്?". മറുപടിയായി കൂട്ടച്ചിരിയും കൂവലും കേട്ടപ്പോഴാണ് സംഗതി പിടികിട്ടിയത്. കര്‍ട്ടന്‍ അതുവരെ ഉയര്‍ത്തിയിരുന്നില്ല. പോരെ പൂരം. ഒടുവില്‍ കര്‍ട്ടനില്‍ ഓട്ടയുണ്ടാക്കി അത് വഴി സ്റ്റേജ് നോക്കി നാടകം അവതരിപിച്ചു.

2003 മാര്‍ച്ച്‌  SSVP മട്ടന്നൂര്‍
നാടകം:- റോബിന്‍ഹുഡ്.
രംഗം:- അറസ്റ്റിലായ റാബിന്‍ഹുഡ്ഡിനെ പാറാവുകാരനെ ബോധംകെടുത്തി രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.
നായകന്‍ റോബിന്‍ഹുഡ്:-  എന്നത്തെയും പോലെ സുനന്ദ്‌.
എന്റെ  വേഷം:- തല്ലുകൊണ്ട് ബോധംപോകുന്ന പാവം പാറാവുകാരന്‍.
നാടകദിവസം nccയുടെ യുനിഫോര്‍ം ധരിച്ച് ഗമണ്ടന്‍ തോക്കുമായി ഞാന്‍ സ്റ്റേജില്‍ ഉലാത്തുവാന്‍ തുടങ്ങി. റാബിന്‍ഹുഡ്ഡിന്റെ സുഹൃത്തായി അഭിനയിച്ച പ്രണോയ് വന്നു എന്റെ തലയ്ക്കടിച്ചു ബോധംകെടുത്തി. അവര്‍ എന്നെ എടുത്തപ്പോള്‍ ഇക്കിളിതോന്നി ഞാന്‍ കുടുകുടെ ചിരിച്ചു. ബോധംകെട്ടു കിടക്കുന്ന പാറാവുകാരന്‍ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു കാണികളും കൂട്ടചിരിയും കൂവലും തുടങ്ങി.
എന്താ പറയുക, അഭിനയിച്ച രണ്ടു നാടകങ്ങളിലും കൂവല്‍ സമ്പാദിച്ച എന്നിലേ അഭിനേതാവ് അതോടെ ചരമമടഞ്ഞു. ജീവിതമാകുന്ന നാടകത്തില്‍ അഭിനയിക്കാന്‍ അഭിനയം അറിയണമെന്നില്ലലോ. നാടകമേ ഉലകം...

City of Dadagiri 1 - Shit happens!!!

പട്ടിണിപരുവങ്ങളായ 7 പെങ്ങള്‍മാരെയും കുടുംബത്തെയും പോറ്റുക എന്ന ലക്ഷ്യവുമായിട്ടായിരുന്നു എന്റെ അമ്മാവന്‍ പത്ത്‌മുപ്പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കൊല്‍കത്തയില്‍ വന്നു കഷ്ട്ടപെടാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ഞാനാകട്ടെ കണ്ണൂരിലെ ഒരു കുഗ്രാമത്തിലും. അവധിക്ക്‌ നാട്ടില്‍ വന്നാല്‍ കസിന്‍സിനു കൊല്‍കത്തയെപറ്റി പറയാന്‍ നൂറു നാവായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ കേട്ട് വണ്ടറടിച്ചു എന്റെ മനസ്സില്‍ കലശലായ ആഗ്രഹം പൊട്ടിമുളച്ചു, കൊല്‍കത്തയില്‍ പോകണമെന്ന്‌. പക്ഷേ അന്ന് ആ ആഗ്രഹം ചീറ്റിപ്പോയി.
പിന്നിട് വളര്‍ന്നു വലുതായപ്പോള്‍ (അതോ ചെറുതാവുകയായിരുന്നോ) ഇതാ വരുന്നു വിപ്രോയുടെ വക ഉഗ്രന്‍ ഓഫര്‍. കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ പോസ്റ്റിങ്ങ്‌. പണ്ടാരം ആഗ്രഹിച്ച കാലത്ത് ഇതൊന്നും നടന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല തീരെ വേണ്ടാത്ത സമയത്ത് ഇതൊക്കെ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഹിന്ദിപോലും അറിയാത്ത ഞാന്‍ കൊല്‍ക്കത്ത നഗരിയില്‍ എത്തി. ചരിത്രം ഉറങ്ങുന്ന നഗരമാണ് കൊല്‍കത്ത. ഒരു കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ തലസ്ഥാനം. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ, ചരിത്രം മാത്രമല്ല കൊല്‍കത്തയും ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു ഇത്രയുംകാലം. പഴകിയ കെട്ടിടങ്ങളും, മുസ്യൂം പോലും വേണ്ടെന്നുവച്ച ട്രാമുകളും, സൈക്കിള്‍റിക്ഷകള്‍, ആകെക്കൂടി ഒരു മുപ്പതു വര്‍ഷം പിറകോട്ടു പോയ അവസ്ഥ. ദാദാഗിരിയുടെ ആ സിറ്റിയില്‍ ഉണ്ടായ ചില അനുഭവങ്ങള്‍ ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്നു.
കൊല്‍കത്തയില്‍ വരുമ്പോള്‍ തന്നെ ഇവിടുത്തെ പെണ്‍കുട്ടികളെ പറ്റി കേട്ടറിവുണ്ടായിരുന്നു. പ്രൊജെക്റ്റില്‍ ഉള്ള നല്ലൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ വളയ്ക്കാം എന്നാഗ്രഹിച്ചു ഓഫീസില്‍ പോയ നമ്മള്‍ക്കു കടുത്ത നിരാശയാണ്ണ്‍ ഉണ്ടായത്‌. മരുഭൂമിയില്‍ പോലും പേരിനു മരുപ്പച്ച ഉണ്ടാകും, പക്ഷെ ഇവിടെ മരുന്നിനുപോലും ഒന്നുമില്ല. നമ്മള്‍ അഞ്ചുപേര്‍ വരുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരു പെണ്ണെങ്കിലും ഉണ്ടാകും എന്നായിരുന്നു പ്രൊജക്റ്റ്‌മേറ്റ്സ് കരുതിയത്‌!!! കഷ്ടകാലം എന്നെല്ലാതെ എന്താ പറയുക.
noidaയില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ മുട്ടിനു മുട്ടിനു ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്കള്‍ കാണാമായിരുന്നു എന്നാല്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ കാത്തു നിന്നാല്‍ മാത്രമേ ഒരു ബസ്‌ കിട്ടു. കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ നേരെ തിരിച്ചാണ്. മുട്ടിനു മുട്ടിനു ബസുകള്‍ പക്ഷെ അതില്‍ കേറിപറ്റാന്‍ മഷിയിട്ടു നോക്കിയിട്ടുപോലും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്കള്‍കണ്ടില്ല. പിന്നിടുള്ള ഒരു യാത്രമാര്‍ഗ്ഗം shared auto ആണ്. അത് നമ്മള്‍ക്കു ശരിക്കും ബോധിച്ചു. കാരണം അതില്‍ ആണ്‍പെണ്‍ വിത്യാസമില്ലാതെ ആര്‍ക്കും സഞ്ചരിക്കാം. അങ്ങനെ വിക്ടോറിയാ മെമ്മോറിയല്‍ കണ്ടു മടങ്ങി വരുമ്പോള്‍ ഓട്ടോക്കാരന്‍ അഞ്ചുപേര്‍ക്കും പന്ത്രഹ് (അങ്ങനെ മൊത്തത്തില്‍ 75) രൂപ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. വീട്ടില്‍ എത്തി ഞാന്‍ 60 രൂപ എടുത്തു കൊടുത്തു. അയാളുടെ തെറി കേട്ടപ്പോഴാണ്ണ്‍ പന്ത്രഹ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പന്ത്രണ്ട് അല്ല 15 ആണെന്ന് മനസ്സിലായത്‌. കൂടുതല്‍ ചമ്മാന്‍ നില്‍ക്കാതെ  പൈസ കൊടുത്തു തടിതപ്പി.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അമ്മാവനില്‍ നിന്നും ഇവിടെ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍ ക്ഷേത്രം ഉണ്ടെന്നും ഞായറാഴ്ച അവിടെ സദ്യ ഉണ്ടെന്നും വിവരം കിട്ടിയത്. കടുകെണ്ണയില്‍ ഉള്ള ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വയറാകെ പ്ല്ഗായി കിടക്കുന്ന സമയത്ത് ഒരു നേരെമെങ്കിലും നാട്ടിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞായറാഴ്ച നേരത്തെ എഴുനേറ്റ് മുറിഹിന്ദി ഉപയോഗിച്ച് മെട്രോ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പ്ലഗ്.ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് മൂന്നു മണിക്ക്‌ ശേഷമേ മെട്രോ ഉള്ളു. അങ്ങനെ ബസ്‌ പിടിച്ചു അവിടെ എത്തി മൂക്ക്‌മുട്ടെ സദ്യ വെട്ടിവിഴുങ്ങി തിരിച്ചു വന്നു. കടുകെണ്ണയും വെളിച്ചെണ്ണയും കൂടി ചേര്‍ന്ന് പിന്നീട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ബെല്ലും ബ്രേക്കും ഇല്ലാതെ ആയിരുന്നു പോക്ക്....!!!

വിപ്രോയില്‍ ബോംബ്‌.....

കഫെ കോഫീഡേയുടെ നല്ല മുറ്റ് കാപ്പിയാണ് വിപ്രോയുടെ പാന്‍ട്രിയില്‍. അതും പാല്‍ ഒഴിച്ചത്... അതുകൊണ്ടുതന്നെ ദിവസവും 6-7 കപ്പ്‌ കാപ്പി ശീലമായി. പതിവ് പോലെ രാവിലത്തെ കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞു റസ്റ്റ്‌റൂമിലേക്ക് പോയതാ. നോക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഒരാള്‍കൂട്ടം. കുറെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരും. എല്ലാവരുംകൂടി ഒരു പൊതിക്ക്‌ വട്ടംകൂടി ബംഗാളിയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. ഞാന്‍ ഇടയില്‍കൂടി അകത്തു കയറാന്‍ നോക്കി. പക്ഷെ ഒരു സെക്യൂരിറ്റികാരന്‍ തടഞ്ഞു. അപ്പോഴാണു കാര്യം പിടികിട്ടിയത്. ആ പൊതിയില്‍ എന്താണ് എന്നാണ് സംസാരം. ഒരാള്‍ ഡിറ്റക്ടര്‍ വച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ അലാറം അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും പേടിച്ചു. അവര്‍ ആള്‍ക്കാരെയൊക്കെ അവിടുന്ന് മാറ്റി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സെക്യൂരിറ്റി ഹെഡും വേറെ കുറേപേരും കൂടി പോകുന്നത് കണ്ടു.. കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സെക്യൂരിറ്റി ഹെഡ് വന്നു നമ്മുടെ പ്രൊജക്റ്റ്‌ മാനേജരെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. ഇതൊക്കെ കണ്ടു നമ്മള്‍ ഓഡിസിയില്‍  അന്തംവിട്ടിരിക്കുകയാണ്. പിന്നിട് ആ സംഘം തിരിച്ചുവരുന്നത് കണ്ടു. നടുക്ക് പാര്‍സലും പിടിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രൊജക്റ്റ്‌ മാനേജരും. ദൈവമേ ഇയാള്‍ക്ക്‌ ഇത്രയും ധൈര്യമോ??? അയാള്‍ പാര്‍സലും കൊണ്ട് ഓഡിസിയില്‍ കയറി. എന്താണെന്നു ടീംലീഡ്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആണ്‌ കാര്യം പിടികിട്ടിയത്. മൂപ്പര്‍ വീടിലേക്ക് അയക്കാന്‍ വെച്ച മരുന്ന്പൊതി റസ്റ്റ്‌റൂമില്‍ വച്ച് മറന്നു പോയതാണ്. കാറിലാണ് മറന്നത് എന്ന് കരുതി നോക്കിവരുമ്പോഴേക്കും ഇവിടെ ഈ പൊല്ലാപ്പ്‌ നടന്നിരുന്നു. ഏതായാലും ഒരു പത്തുമിനിറ്റ്‌ നേരത്തേക്ക്‌ പരിഭ്രാന്തി പടര്‍ത്താന്‍ മൂപ്പര്‍ക്ക്‌ സാധിച്ചു. പക്ഷെ മെറ്റല്‍ ഡിറ്റക്ടര്‍ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കാന്‍ മാത്രം എന്താണ് ആ പൊതിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് ?? അതിപ്പോഴും ചോദ്യമായി അവശേഷിക്കുന്നു...

നഷ്ടപെട്ട ഓര്‍മ്മകള്‍...

കുറച്ചു ദിവസമായി  എന്തെഴുതണം എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഒന്നും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോള്‍ പോയി ഒരു 'BUDWIZER' വാങ്ങി അതും മോന്തികൊണ്ട് ചിന്തകളില്‍ മുഴങ്ങി. അപ്പോള്‍ എഴുതുന്നതിനു പകരം ഒരു യാത്ര പോകാന്‍ ആണ്‌ തോന്നിയത്. അതെ ഞാന്‍ ഒരു യാത്ര പോവുകയാണ്. ജീവിതത്തിലും കാലത്തിലും പിറകിലോട്ട്, ചരിത്രത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര. അന്നെനിക്കു ആറു വയസ്സ്. (ആറു വയസ്സുകാരന്‍റെ കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ നിന്നും വരുന്നത് കൊണ്ട് ഒരുപാടു തെറ്റുകള്‍ ഉണ്ടാകും. അതിനു മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യം.) കണ്ണൂര്‍ ടൌണിന്റെ തിരക്കില്‍നിന്നും നമ്മള്‍ നാട്ടിലേക്ക് മാറിതാമസിക്കുകയായിരുന്നു. 

ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍  വീടിന്റെ മുറ്റത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രകൃതി എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. മുന്നില്‍ വശ്യമനോഹരമായ പച്ചപ്പ്‌ പരത്തി നില്‍കുന്ന ഞാറുകള്‍. അതില്‍ താളത്തില്‍ പണിയെടുക്കുന്ന കൃഷിക്കാര്‍. അതിനും അപ്പുറം പ്രകൃതിയോടിണങ്ങി ചെമ്മണ്‍ പാത. ഘനഘോരമായ ശബ്ദം പുറപ്പിടിവിച്ചു കൊണ്ട് കുത്തിയൊലിക്കുന്ന തോട്. പിന്നെ വൃക്ഷങ്ങളുടെ രാജാവായ അരയാല്‍. അതിനു കീഴെ മരതകംപോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന അമ്പലകുളം. അതിനു വലതു വശത്തായി വയസ്സന്‍ പുളിമരം. ആ മരച്ചുവട്ടില്‍ ഒരുപാട് ചരിത്രങ്ങള്‍പേറി, എന്തൊക്കെയോ മനസ്സില്‍വെച്ച് കോട്ടയം തമ്പുരാന്‍റെ കൊട്ടാരം. കുളത്തിനു മീതെ നാലമ്പലവും ചുറ്റമ്പലവും ഒക്കെയായി പ്രൌഡിയോടെ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍കുന്ന കുഴുമ്പില്‍ ഭഗവതി ക്ഷേത്രം. ഇന്ന് ഉത്സവമാണ്. അതിന്റെ തിക്കുംതിരക്കും അവിടെ കാണാം. മുത്തശ്ശി പറയുന്നത് കേട്ടു ഇന്ന് കംസവധം കഥകളിയാണെന്ന്. അമ്പലത്തിന്‍റെ മുന്നില്‍ പൂവുകള്‍ ഇറുത്തുകൊണ്ട് ഒരു വാര്യര്‍. അതെന്റെ പൂര്‍വികര്‍ ആരെങ്കിലും ആണോ അതോ ഞാന്‍ തന്നെയാണോ. അടുത്ത് പോയി നോക്കാം.

ഹരി!!! അകത്തുനിന്നും അമ്മയുടെ വിളികേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ചിന്തകളില്‍നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. ഒന്നുകൂടി നോക്കിയപ്പോള്‍ മുന്നത്തെ കാഴ്ച ആയിരുന്നില്ല കണ്ടത്. വയലില്‍ കൃഷി ഇറക്കിയിരുന്നില്ല. ചുവന്ന പാത ടാര്‍ ചെയ്തിരുന്നു. തോടിനു പഴയ ഗര്‍ജ്ജനമില്ല, അത് വറ്റിവരണ്ടിരുന്നു. തല്തോല ബസാറില്‍ മീന്‍വിറ്റ് ജീവിക്കുന്ന മുഗള്‍ ചക്രവര്‍ത്തി മുസ്തഫര്‍ കമാലിനെ പോലെ ആ അരയാലിനും പ്രതാപം നശിച്ചിരുന്നു. കുളം കലങ്ങിമറഞ്ഞിരുന്നു. വയസ്സന്‍ പുളിയുടെ പല്ലുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞിരിന്നു. കോട്ടയം തമ്പുരാന്റെ കൊട്ടാരം ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞു, വിറകുപുരയെക്കാള്‍ കഷ്ടമായിരുന്നു. തകര്‍ന്നുവീണ ചുറ്റമ്പലവും, നഷ്ട്ടപ്രതാപത്തെയും ഓര്‍ത്തു കുഴുമ്പില്‍ ഭഗവതി ക്ഷേത്രം നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. അന്ന് എല്ലാ ശുദ്ധിയോടും കൂടി കുലതോഴില്‍ ചെയ്തിരുന്ന ആ വാര്യര്‍ അതൊക്കെ വെടിഞ്ഞു മാംസഭുക്കായിരുന്നു. കാലം ഓടുമ്പോള്‍ നടുവേ ഓടുക അല്ലെ. പക്ഷെ ആ പരക്കംപാച്ചിലിനിടയില്‍ മനസമാധാനം നഷ്ടപെട്ടിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചുപോയി "ഒരിക്കലും വളരരുതായിരുന്നു"...

-[inspired from "നിള"യെന്നെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്..! by മന്‍സൂര്‍ ചെറുവാടി ]-

എന്റെ ലോകം...

വയലുകളും, കൃഷിയും, കൃഷിക്കാരും, ഉത്സവങ്ങളും മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയില്‍ ഇരുന്നു കണ്ട കഥകളിയും ഒളിച്ചുകളിയും അമ്പലകുളത്തില്‍ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടതും കുളം കലക്കിയതിനു ചീത്തകേട്ടതുമായ ബാല്യം, അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

ഹോസ്റ്റലിലും ക്ലാസ്സിലും ഒറ്റയ്ക്കു എന്റെ ചിന്തകളെ മാത്രം താലോലിച്ച്‌, മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തതയും വല്ലാത്ത ഒരു ഒറ്റപെടലും അനുഭവപെട്ട, ഒടുക്കം ഒരുപിടി നല്ല ഓര്‍മകള്‍ നല്‍കിയ കുറച്ചു ഫ്രണ്ട്സിന്റെ ഒപ്പം ആഘോഷിച്ച അവസാന മാസങ്ങള്‍; എന്റെ +2 ജീവിതം, അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിംസും സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍സും അതിലൂടെ കമ്പ്യൂട്ടറിനെതന്നേ മനസിലെറ്റിയ, അത് മാത്രം ജീവിതമാക്കിയ കുറച്ചുകാലം, അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

ജീവിതത്തില്‍  ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത നാല് വര്ഷം. ദുസ്സഹമായ സാഹചര്യത്തിലും പിടിച്ചുനില്‍കാന്‍ പ്രാപ്ത്തനാക്കിയ, സമയം ധാരാളവും പണം തിരേ ഇല്ലാത്തതും എന്നാല്‍ എന്ജോയ്മെന്റിനു ഒരു കുറവുമില്ലാതിരുന്ന, കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും അതിലേറെ ഇണക്കങ്ങളും, ഭുമിയില്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ രാജാക്കന്മാര്‍ എന്ന ഭാവത്തോടെ  (അഹങ്കാരത്തോടെ) വീണ്ടുവിചാരം തീരെയില്ലാതിരുന്ന നന്നായി ഉഴപ്പി, നന്നായി ആസ്വദിച്ച കലാലയജീവിതം; അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

പെണ്ണെന്ന വര്‍ഗ്ഗത്തെ തന്നെ വെറുത്തിരുന്ന എന്നെയും, എന്റെ ഒരുപാട് കാഴ്ചപാടുകളെയും മാറ്റിമറിച്ച, ഗ്രാവിറ്റിയെ പോലും വെല്ലുവിളിച്ചു ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുയര്‍ന്ന, ആ കണ്ണുകളും, ഞാനും, അവളും, ഒരുപിടി സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമായിരുന്ന ആ മായാലോകം അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

ഒടുവില്‍  അതൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് പറഞ്ഞു ദൂരേക്ക്‌ ഓടിമറഞ്ഞ ആ കണ്ണടകാരിയും, അതിനുശേഷം ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും മറക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന depression periodഉം, സിഗരറ്റ് മദ്യം എന്നിവയില്‍ അഭയംതേടിയ കാലം, അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

പൊടിയും  പുകയും നിറഞ്ഞ ബംഗ്ലൂര്‍ തെരുവുകളില്‍കൂടി പച്ചവെള്ളം മാത്രം അകത്താക്കി ഒരു ജോലിയും തേടി അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ മാസങ്ങള്‍, അതായിരുന്നോ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം???

ഇതൊന്നുമല്ല  15ഇഞ്ച്‌ സ്ക്രീനും അതിനുള്ളിലെ കുറേ 'SQL QUERIES'ഉം, റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും ആണ് എന്റെ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു എന്റെ തലക്കിട്ടു ഒരു കിഴുക്ക്‌ തന്നു എന്നെ ചിന്തകളില്‍നിന്നും ഉണര്‍ത്തിയ പ്രൊജക്റ്റ്‌മാനേജറും, അതു കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ച സഹപ്രവര്‍ത്തകരും അടങ്ങിയ, മാന്യമായ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'so called corporate world', യതാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കഴുതകളെ പോലെ പണിഎടുക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ലോകം അതാണ്‌ യതാര്‍ത്ഥ ലോകം ....

മടിയന്‍ മല ചുമക്കും....

2009 November...

B. Tech ഒന്നാം വര്ഷംതൊട്ടു നമ്മള്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടന്നിരുന്ന ഒരു സ്വപ്നം, റിഥം, പൂവണിയാന്‍ ആഴ്ചകള്‍ മാത്രം ബാക്കി. ആ ഒരു സന്തോഷത്തില്‍ ആണ് ഞാന്‍ വീട്ടില്‍പോയത്. തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും വലിയ പണിയാണ് യൂണിവേര്സിറ്റി വക കിട്ടിയത്. S7 യൂണിവേര്സിറ്റി ഏക്സാം,  S3 സപ്പ്ളി എക്സാം, S7 ഇന്റെര്‍ണല്‍സ് ഒക്കെ ഡിസംബര്‍ മാസത്തില്‍ നടക്കും എന്ന് നോട്ടീസ് കിട്ടി. അഞ്ച് S7 യൂണിവേര്സിറ്റി ഏക്സാം, 7 S7 ഇന്റെര്‍ണല്‍സ് എക്സാം, 2 S3 സപ്പ്ളി എക്സാം (ആറു S3 സപ്പ്ളി എക്സാം എഴുതിയവര്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു) 31 ദിവസം, പത്ത്‌ ദിവസം അവധി, ഏഴു യൂണിവേര്സിറ്റി, ഏഴു ഇന്റെര്‍ണല്‍സ് ഒപ്പം രണ്ടു അസൈന്‍മെന്റും. ദൈവമേ ഇതൊക്കെ നമ്മള്‍ എങ്ങനെ സഹിക്കും!!!

ഒടുവില്‍  അസൈന്‍മെന്റ് രണ്ടു 'SNICKERS'ിനു ജൂനിയര്‍സിനു കൊടുത്തു ഒഴിവാക്കി. തുണ്ട് വെച്ച് എഴുതിയത് കൊണ്ട് ഇന്റെര്‍ണല്‍സിന്റെ കാര്യവും റെഡി. ഇനി  യൂണിവേര്സിറ്റി എക്സാം. മനസ്സില്‍ ദൈവമേ എന്ന് വിളിച്ചു രണ്ടുംകല്‍പ്പിച്ചു പോയി എഴുതി. അതില്‍ ഒരാഴ്ച്ച എനിക്ക് നാല്‌ എക്സാം ആയിരുന്നു (ആറു എഴുതിയവരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും??) അഗ്നിപരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു മുപ്പത്തിയൊന്നാം തിയ്യതി  അവസാന യൂണിവേര്സിറ്റി ഏക്സാം എഴുതി ഇന്റെര്‍ണല്‍സില്‍ എത്ര മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടി എന്ന് അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങി . ഇതാ വരുന്നു അടുത്ത പണി. IMഇല് ഇന്റെര്‍ണല്‍സ്ഇല്ല. വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ല നേരെ സാറിന്റെ കാലുപിടിച്ചു. ഒടുവില്‍ മൂപ്പര്‍ ഒരു കണ്ടിഷന്‍ വച്ചു. യൂണിവേര്സിറ്റി ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ മുഴുവന്‍ എഴുതി പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഒന്‍പതു മണിക്ക് മുന്നേ സാറിന്റെ മേശപുറത്ത്‌ വെച്ചാല്‍ ഇന്റെര്‍ണല്‍സ്തരാം. അത് സമ്മതിച്ചു നേരെ ഹോസ്റ്റലില്‍ ചെന്ന്‌ എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങി. പന്ത്രണ്ട്മണിക്ക്‌ ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണ് എഴുന്നേറ്റതു. തിരിച്ചു വന്നു വീണ്ടും എഴുത്ത് തുടര്‍ന്നു. ഒടുവില്‍ എഴുതി തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ മൂന്ന് മണി . ഹോ നൂറു മാര്‍കിന്റെ യൂണിവേര്സിറ്റി ഏക്സാം സ്കൂട്ടി ഒന്‍പതു മണിക്ക് കിടന്നുറങ്ങുന്നു. മൂന്നു മാര്‍ക്കിനു വേണ്ടി മൂന്ന് മണിവരെ ഇരുന്നു അസൈന്‍മെന്റ്എഴുതുന്നു. മടിയന്‍ മല ചുമക്കും എന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞത് വെറുതെയല്ല എന്ന് മനസിലായി. ഏതായാലും വളരെ നല്ല ഒരു ന്യൂഇയര്‍ ഗിഫ്റ്റാണ്ണു യൂണിവേര്സിറ്റിയും കോളേജും ചേര്‍ന്നു തന്നത് .

വാല്‍ക്കഷണം:- ഭാഗ്യം കൊണ്ടോ പൂര്‍വികരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകൊണ്ടോ എന്തോ റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാത്തിലും പാസ്സായി....!!!

ശരി സര്‍. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ യൂണ്ണിവേര്‍സിറ്റിയ്ക്കു പിടിച്ചോളാം...

മൂന്നാം സെമെസ്റെറില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. സീരീസ്‌ എക്സാമിനു ഒരാഴ്ചമുന്നേ യൂണ്ണിവേര്‍സിറ്റി ചെസ്സ്‌ മത്സരം ഉണ്ടെന്നു കേട്ട് ഞാനും എന്റെ റൂംമേറ്റ്‌ അര്‍ഷാദും, സെക്സി എന്നറിയപ്പെടുന്ന മനീഷും കൂടി മെയിന്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ പോയി കളിച്ചു കോളേജ് ടീമില്‍ കേറിപ്പറ്റി. നമ്മള്‍ മൂന്നുപേരും, മൂന്ന് സീനിയര്‍മാരും ചേര്‍ന്നതാണ് ടീം. അങ്ങനെ മത്സര ദിവസം കഴിഞ്ഞ വര്ഷം രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടിയതിന് കിട്ടിയ ഗമണ്ടന്‍ കപ്പുമായി നമ്മള്‍ ചെസ്സ്‌ കളിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു. പോകുമ്പോള്‍തന്നെ ഉറപ്പായിരുന്നു ആ കപ്പ്‌ നമ്മള്‍ കൈവിടും എന്ന്.പക്ഷെ നന്നായി കളിച്ചു ഒരു പോയിന്റ്‌ വിത്യാസത്തിലാണ്ണു രണ്ടാം സ്ഥാനം നമ്മള്‍ കൈവിട്ടത്. (പിന്നീട്‌ നാലാം വര്‍ഷത്തില്‍  ഒന്നാംസ്ഥാനം നേടി കുറച്ചുകൂടി വലിയ കപ്പ്‌ കോളേജില്‍ കൊടുത്തിട്ടായിരുന്നു നമ്മള്‍ ഇറങ്ങിയത്. ആദ്യത്തെവട്ടം എല്ലാവരേയും തറപറ്റിച്ച കണ്ണൂര്‍ എഞ്ചിനിയറിംഗ് കോളേജിനെയാണു നമ്മള്‍ തോല്‍പ്പിച്ചത് എന്നത് മധുര പ്രതികാരമായി.)

അങ്ങനെ മത്സരം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു കോളേജില്‍ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍കുംപോഴാണ്ണ്‍ ജയെഷേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത് "രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ സീരീസ്സ് എക്സാം ആണ്ണ്‍ ഇനി പോയി എഴുതിട്ടു ഒരു കാര്യവുമില്ല, ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പോകുവാ". sohailഇക്കയും  vijithഉം അതേറ്റുപിടിച്ചു. ഞാനും സെക്സിയും എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ കുഴഞ്ഞു. അര്‍ഷാദ്‌ തിരിച്ചുപോയി എക്സാം എഴുതും എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. "ശരി നീ പോയി എഴുതിക്കോ, ഞാന്‍ എഴുതുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ നീ ആദ്യ റൗണ്ടില്‍ത്തന്നെ പുറത്തായി എന്നും, നമ്മള്‍ ബാക്കി റൌണ്ടുകള്‍ കളിക്കാന്‍ നിന്നെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ് നീ നേരെത്തെ മടങ്ങിയത് എന്നും പറയാം". അതുകേട്ട് മാനം ഭയന്ന്‍ അര്‍ഷാദും സമ്മതിച്ചു.

അങ്ങനെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു കോളേജില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ നമ്മള്‍ റീടെസ്റ്റിനു വേണ്ടി തെണ്ടി തുടങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും കാലുപിടിച്ചു റീടെസ്റ്റ്‌ ഒപ്പിച്ചു. ഡി.സി.എസ് എക്സാമിന്റെ ദിവസം ഞാന്‍ പോയി എക്സാം എഴുതി ഇന്റെര്‍ണല്സ് ഒപ്പിച്ചു. അര്‍ഷാദിനെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവനു ഒരു മൂഡില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് പോയി റീടെസ്റ്റ്‌ ചോദിച്ച അര്‍ഷാദിനോട് സര്‍ പറഞ്ഞു.

"ഹരി ഇന്നലെ വന്നു എഴുതിയല്ലോ , നീ എന്താ എഴുതാതിരുന്നത്?" 

"അത് സര്‍ ഇന്നലെ എനികൊരു മൂഡ്‌ ഇല്ലായിരുന്നു അതാ."

"ഓഹോ എന്നാല്‍ എക്സാം നടത്താന്‍ എനിക്കും ഒരു മൂഡില്ല!!"

കുറെ കാലുപിടിച്ചിട്ടും ഒരു രക്ഷയില്ല എന്ന് കണ്ട അര്‍ഷാദ്‌ ആവസാനം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഇറങ്ങിപ്പോയി 

"ശരി സര്‍. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ യൂണ്ണിവേര്‍സിറ്റിയ്ക്കു പിടിച്ചോളാം..."

വാല്‍ക്കഷണം:- ഇന്റെര്‍ണല്സ് കിട്ടാതെ സപ്പ്ളി എഴുതി വലഞ്ഞ എന്റെ എല്ലാ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും വേണ്ടി ഈ പോസ്റ്റ്‌സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഒരു എക്സാം കാലം...

2009 ജൂലൈ

S4 സപ്പ്ളിമെന്റെരിഎക്സാം നടക്കുന്ന കാലം. സീനിയര്‍സ് പോയത് കൊണ്ട് നമ്മളെ മെയിന്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ ഇലേക്ക്  മാറ്റാന്‍ പെട്ടന്ന്‍ തിരുമാനം ഉണ്ടായി. എക്സാം ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും മാനേജ്‌മന്റിന് ഒരു കുലുക്കവുമില്ല. ഒടുവില്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ മാറേണ്ടിവന്നു. മാറി അവിടെ സെറ്റിലാകുനതിനു മുന്നേ ഇതേ വരുന്നു 8086 microprocessorിന്റെ പരിക്ഷ. അതിന്റെ തലേന്ന് തന്നെ ഹോസ്റ്റലില്‍ കറണ്ടു പോകുകയും അടി ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. പോരെ പൂരം. ഒരക്ഷരംപോലും പഠിച്ചില്ല, എക്സാം എഴുതണ്ട എന്ന് തിരുമാനിച്ചു ഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങി. രാവിലെ ചിന്തിച്ചു ഏതായാലും പോയി എഴുതാം. നോക്കുമ്പോള്‍ ഹാള്‍ടിക്കറ്റ്‌ കാണുന്നില്ല. നൂറു രൂപയ്ക്ക് ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ്‌ ഹാള്‍ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി എക്സാംഹാളില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഒന്‍പതേമുക്കാല്‍. ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ വാങ്ങി ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ണ് തള്ളിപോയി. അടുത്തിരുന്ന മച്ചാന്‍ ടീച്ചറോട്‌  ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ മാറിപോയി എന്ന് വരെ പറഞ്ഞു. സ്റെപ്‌അപ്പ്‌ മോട്ടോര്‍ എന്നൊക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇത് ഇലക്ട്രിക്കല്‍കാരുടെ ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ ആണോ എന്ന് സംശയിച്ചു. ഒന്നും എഴുതാന്‍ ഇല്ലാതെ ഞാന്‍ അടുത്തുള്ള പാച്ചിക്കയുടെ പേപ്പറില്‍ നോക്കി. 8086ഇന്റെ പോലെയുള്ള ഒരു ചിത്രം. ഏതാണ് ചോദ്യം എന്നുപോലും നോക്കാതെ ഞാന്‍ അത് വരച്ചുവെച്ചു. ഇശ്വരാ ഇനി എന്തുചെയും. സമയം ആണ്ണേല്‍ നീങ്ങുന്നുമില്ല.  ചുറ്റിലും ഉള്ള ആരുംതന്നെ എഴുനേല്‍ക്കുന്ന ലക്ഷണം ഇല്ല. ഒരു 10.20 വരെ ഞാന്‍ വെറുതെ ഇരുന്നു. അപ്പോളാണു അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഒരുത്തന്‍ എഴുന്നേറ്റു പോയത്. ഹാവു ആശ്വാസമായി. ഇനി ധൈര്യമായിട്ട് എഴുന്നേറ്റു പോകാം. ഞാന്‍ തയാറായി പേപ്പര്‍ കെട്ടിവെക്കുംപോഴേക്കും ഒരു ജാഥപോലെ വരിവരി ആയി എല്ലാവരും പുറത്തേക്കു പോകുന്നത് കണ്ടത്. ഞാനും ഇറങ്ങി. നമ്മള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഹോസ്റെലിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹാള്‍ടിക്കറ്റ് വാങ്ങാനായി കൊടുത്ത id card തിരിച്ച് വാങ്ങിയില്ല എന്ന് ഓര്‍മ്മ വന്നതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ എബിയെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു എക്സാം സെല്ലില്‍ പോയി. പതിവില്ലാത്ത അത്രയും നേരത്തെ നമ്മളെ കണ്ടു എക്സാം ഓഫീസര്‍ അത്ഭുതപെട്ടു. പിന്നെ തുടങ്ങി ഉപദേശം. ഹോ ഒന്നാം ക്ലാസ്സ്തൊട്ടു തുടങ്ങിയതും ഇന്നും തുടര്‍ന്നുവരുന്നതും ആയ ഒരു സംഭവം. എന്നത്തെയുംപോലെ ഒരു ചെവിയില്‍കൂടി കേട്ടു മറു ചെവിയില്‍കൂടി കളഞ്ഞു. കുറെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എബി തിരിച്ചു പറഞ്ഞു "സര്‍ അറിയവുനതൊക്കെ എഴുതി പിനെന്തിനാ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത്?". ഞാന്‍ ഉള്ളാലെ ചിരിച്ചു. 

അടുത്ത കൊല്ലം എഴുതാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാനും എബിയും അവിടുന്നിറങ്ങി. റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നപ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ എനിക്ക് പതിനാറു മാര്‍ക്ക്‌....

വാല്‍കഷ്ണം:- സപ്പ്ളി എഴുതി മനംമടുത്ത എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി ഈ പോസ്റ്റ്‌ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു. ഒരു നാള്‍ വരും സപ്പ്ളികള്‍ ഇല്ലാത്ത ആ നല്ല നാളുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി നമ്മുക്ക് കാത്തിരിക്കാം, പ്രാര്‍ഥിക്കാം ....

ഒരു ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കഥ...

ആറ്റുനോറ്റ് ഞാനൊരു ലാപ്ടോപ്പ്എടുത്ത കഥയാണിത്. മാസങ്ങള്‍ കാത്തുനിന്ന് ഒരു ഡെല്‍ ലാപ്ടോപ്പിന് ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്‌ വെസ്റ്റ്‌ ബംഗാള്‍, കേരളം, അസം തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ലാപ്പ് 'ഇമ്പോര്‍ട്ട്' ചെയ്യാന്‍ VAT അടയ്ക്കണ്ണം. ദൈവമേ ഹിന്ദി പോലും അറിയാത്ത ഞാന്‍ sales tax ഓഫീസ് തപ്പിപിടിച്ചു VAT അടയ്ക്കണ്ണം. അങ്ങനെ ഒരു ശനിയാഴ്ച ഇതിനായി ഇറങ്ങിതിരിച്ചു. എങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെയുള്ള യാത്ര. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് ഈ ഓഫീസ് , ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്നും 3km ദൂരം മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. അങ്ങനെ അവിടെ എത്തിചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഒരു ജീവി പോലും അവിടെ ഇല്ല. അപ്പോഴാണ് എനിക്കുപറ്റിയ അമളി മനസിലായതു. അന്ന് രണ്ടാം ശനിയാഴ്ച ആയിരുന്നു. ഇനി തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ വന്നു അടച്ചിട്ടു ഓഫീസില്‍ പോകാം.(അതൊരു വ്യാമോഹം മാത്രമായിരുന്നു. സര്‍ക്കാര്‍ ഓഫീസ് അല്ലേ.)

അങ്ങനെ  തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ പത്തിന് ഓഫീസില്‍ ഞാനെത്തി. വീണ്ടും വിജനമായ ഓഫീസ്. ഇന്നും അവധിയാണോ, ഞാന്‍ വാച്ച്മാനോട്‌ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു പതിനൊന്ന് മണിക്ക് വാ. ഹ്മം അപ്പോള്‍ അതാണ് സംഗതി. ഞാന്‍ കാത്തുനിന്നു.

ഒരു 11.15 ആയപ്പോഴേക്കും ഓഫീസ് നിറഞ്ഞു. VAT ഫോം വാങ്ങികൊണ്ട് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തുള്ള കടയില്‍ ചെന്നു. ഈശ്വരാ അവിടെ ഒരു പത്തിരുപതു ഫോം. ഇതില്‍ ഏതാണാവോ വാങ്ങേണ്ടത്. ഒരു ഊഹം വച്ച് ഞാന്‍ നാല്‌ ഫോം വാങ്ങി. ഭാഗ്യത്തിനു അതിലൊന്ന് എന്റെ ഫോം തന്നെ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ അത് പൂരിപ്പിച്ച് ചലാനും അടച്ചു ഞാന്‍ കാത്തുനിന്നു. (കോളേജില്‍നിന്ന് പരിക്ഷാഫീസ്‌ അടച്ചതാണ് ഓര്മ വന്നത്).

ഒരു രണ്ടുമണിക്ക്‌ എന്റെ പേര് വിളിച്ചു. ഏഴാമത്തെ നിലയില്‍പോയി ഒപ്പിട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാനും പ്യൂണ്‍ഉം പോയി എല്ലാം ശരിയാക്കി. അവസാനം സീല്‍വെക്കാന്‍ നേരത്ത്  പ്യൂണ്‍ പറഞ്ഞു, ദാ ആ ഓഫീസിര്‍ക്ക് പൈസ കൊടുത്തോളൂ. ആദ്യം എനിക്കു മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ചലാന്‍ ഞാന്‍ അടച്ചല്ലോ.

ഇത് ചലാന്‍ ഒന്നുമല്ല. ഇതു എഴുതി ഒപ്പ്‌ ഇട്ടില്ലേ.. അതിനാ...

അപ്പോഴാണ് കൈക്കൂലി ആണ് എന്ന് മനസിലായത്‌. ഈശ്വരാ, ഒരു വശത്ത് എന്റെ ലാപ്ടോപ്പും മറു വശത്ത് ഇന്ത്യ, അണ്ണ ഹസാരെ, രണ്ടു മാസം മുന്നേ തലയില്‍ ഇട്ട "മേം അണ്ണ ഹൂം" എന്ന തൊപ്പി. ഞാന്‍ ധൈര്യം അവലംബിച്ച് പറഞ്ഞു, ഇത് നിങ്ങളുടെ ഡ്യൂട്ടി അല്ലേ. ഇതിനല്ലേ ഗവണ്മെന്റ് നിങ്ങള്ക്ക് ശമ്പളം തരുന്നത്.

അയാള്‍ പറഞ്ഞു , സര്‍ രാവിലെ മുതല്‍ പണി എടുകുന്നതല്ലേ അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ....

എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. മനുഷ്യന്‍, വാച്ച്മാന്‍ വരുനതിനു മുന്നേ എത്തി പച്ച വെള്ളം പോലും കുടികാതെ അവിടെ നിനിട്ടു, ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് പൈസ കൊടുക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍. ഓഫീസില്‍ കേറാത്തതിനു സീനിയര്‍സിന്റെ വായില്‍നിന്നും ഉള്ള തെറി വേറേയും. ഞാന്‍ പച്ച മലയാളത്തില്‍ LBSഇല് വിളിക്കുന്ന മാപ്പാക്കു തെറി അവന്റെ അപ്പനും വീട്ടുകാര്‍ക്കും അഭിഷേകം ചെയ്തു. കാര്യം മനസ്സിലായത്‌ കൊണ്ടോ എന്തോ അയാള്‍ സീല്‍ ഇട്ടു തന്നു. തിരിച്ചു ഞാന്‍ ഫ്ലാറ്റില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മൂന്നു മണി. ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് വാങ്ങേണ്ട പൊല്ലാപ്പ്.....

റിക്ഷാ വാല!!!

ഹേ റിക്ഷാ വാലാ, മെട്രോ സ്റ്റേഷന്‍ തക് ജാനാ ഹെ... കിതനാ???
20 സാബ്
20! തൊ സ്യാതാ ഹെ 10 ദേ ദൂന്ഗ..
12 കാ സവാരി ഹെ സാബ് 10 കോ നഹി ചലേഗാ
ഫിര്‍ പെഹലേ 20 ക്യൊം ബുലായാ??? ടിക്ക് ഹെ 12 സേ ചലോ
അറിയാവുന്ന ഹിന്ദി വച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു...
ഡല്‍ഹിയില്‍ വന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ തൊട്ടുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നു സൈക്കള്‍ റിക്ഷയില്‍ കേറണം എന്നു. ആ ഒരു ത്രില്‍ 5 മിനിറ്റ് കൊണ്ടു പോയി.. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ ഡല്‍ഹി റോഡില്‍ റിക്ഷയില്‍ സഞ്ചരിക്കുക എന്നുപറയുന്നത് നടു ഒടിയുന്ന കേസാണ്‌. കുടാതെ ഭയങ്കര പൊടിയും. കേറിയല്ലോ എന്നായി എന്നിക്കു.
അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ആ രിക്ഷാക്കാരനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു കോലം. (എന്നേക്കാള്‍ മെലിഞ്ഞ ഒരാള്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ നിങ്ങള്‍ക്കു ഊഹിക്കാം) അയാളുടെ ഷര്‍ട്ട്‌ഇല് എനിക്ക് കൂടി കേറാം. ആ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ റിക്ഷാക്കാരനില്‍ ഞാന്‍ ഇന്ത്യയുടെ ഹൃദയം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.
ഇന്ത്യ എന്ന മഹാരാജ്യത്ത് റിക്ഷാവാലകളുടെ എണ്ണം എടുത്താല്‍ യുറോപ്പിലെ മുന്കിട രാജ്യങ്ങളായ poland, sweden... അത്രയും വരും. ദിവസവും നടുവോടിയെ സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടി കിട്ടിയ വരുമാനം കൊണ്ടു കുടുംബം നോകുന്നതിനു പിറകെ കള്ള്, കഞ്ചാവ്‌ എന്നിവയും. എന്നാണാവോ ഈ സ്ഥിതിക്ക് ഒരു മാറ്റം എത്രയൊക്കെ പുരോഗമിച്ചാലും ഇന്ത്യയിലെ താഴെകിടക്കാര്‍ എന്നും ദരിദ്രരായി തന്നെ നില്‍ക്കും. മാറി നിന്ന് സഹതപിക്കുകയല്ലാതെ നമ്മളാരും തന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പോന്നില്ല. ഞാനും.
എല്ലാ ചിന്തകളും ഒരു യാത്രയാണ്. ഒരിക്കല്‍ അത് അവസാനിക്കും.റിക്ഷ മെട്രോ സ്റ്റേഷന്‍ എത്തിയത്‌ പോലെ. ഞാന്‍ അയാളുടെ കൂലി കൊടുത്തു സ്റ്റേഷന്‍റെ തിരക്കിലേക്ക് മറഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ ധൈര്യം ഇല്ലാതെ....

One night at the call centre,,, When i met d GOD!!

That night. God came to my call center. {Phone is kept in my room, so the name 'call centre'}. It was a surprise visit. And he revealed me the greatest truth of life. I was quite astonished that God alone told this. But later when we think about it, i also came to same conclusion- God was right....

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച അയിരുന്നു. ഒരു ഇണ്റ്റര്‍വ്യൂ വിണ്റ്റെ ഫലം അറിയാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ ഇണ്റ്റര്‍നെറ്റില്‍ കുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ഫലം വന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ പുറത്ത്‌. ഈശ്വരാ എണ്റ്റെ നമ്പര്‍ എപ്പം വരും?? ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. ഇനി സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിക്കാം "ഗുരുവായൂരപ്പാ, നോമ്പ്നോറ്റ്‌, മുട്ടിപ്പായി പ്രാര്‍ത്ഥിചോളാമേ." 

ഠേ! എണ്റ്റെ കരണകുറ്റിക്കിട്ട്‌ ഒരു അടി തന്നുകൊണ്ടാണ്ണ്‌ ദൈവം പ്രത്യക്ഷപെട്ടത്‌. ഇന്നിട്ട്‌ പറഞ്ഞു, നിന്നോടു പല തവണയായി പറയണമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു. വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഒരറ്റ ദൈവത്തെ വിളിക്കെടാ. ഇതൊരുമാതിരി രണ്ടു തോണിയില്‍ കാലിടുന്നപോലെ. അല്ലപിന്നെ. 

ഹൊ! ദൈവത്തെകണ്ട്‌ ഞാന്‍ സാഷ്ടാഗം പ്രണമിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു "ദൈവമെ, ഇന്നത്തെകാലമല്ലെ, ജീവിച്ചുപോകണമെങ്കില്‍ ഉടായിപ്പ്‌ നമ്പെറൊക്കെ അറിയണം! ഇപ്പോള്‍ എന്നെ തല്ലാനെങ്കിലും അങ്ങ്‌ പ്രത്യക്ഷപെട്ടല്ലൊ. അത്രയേ ഞാനും ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളു"

"അമ്പട കേമാ, സണ്ണികുട്ടാ! നീ കൊള്ളാലൊ" എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ടു ദൈവം പറഞ്ഞു. 

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, "ക്ഷമിക്കണം, സണ്ണികുട്ടനല്ല, ഹരി.".

"ഒ കെ! ആകട്ടെ എന്തിനാ നീ എന്നെ വിളിച്ചത്‌?"

"അതു പിന്നെ, ഒരു സങ്കടം ബോധിപ്പിക്കാനാണ്ണു. കോളേജ്‌ കഴിഞ്ഞു. അച്ചന്‍ റിട്ടയറായി. വരുമാനമൊന്നുമില്ല. പണ്ടത്തെപോലെയൊന്നുമല്ല, ഗേള്‍ ഫ്രെണ്ടിനൊക്കെ എന്താ ചിലവിപ്പോള്‍! ഒരു ജോലി ഒപ്പിച്ചുതരണം. അങ്ങു വിചാരിച്ചാല്‍ സാധിക്കാത്തതായി ഒന്നുമില്ലല്ലൊ."

"അതെ, മോനെ, നിണ്റ്റെ സംഗതിയൊന്നും ശരിയല്ല. മോന്‍ നന്നായി പരിശ്രമിക്കണം കേട്ടൊ. എങ്കിലേ മുന്നോട്ട്പോകാന്‍ പറ്റു. എണ്റ്റെ അനുഗ്രഹം എപ്പോഴുമുണ്ടു" 

ഞാന്‍ കരുതി, സ്റ്റാര്‍ സിംഗര്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലും എത്തിയോ!

അങ്ങനേ ദൈവം തിരിച്ചു പോകാന്‍ നോക്കിയപ്പൊള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, "അല്ല ഭഗവാനേ, അവിടെയും ഗ്രൂപ്കളി തുടങ്ങിയോ? ദൈവം ഒന്നേയുള്ളു എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ അങ്ങു തന്നെ ഇപ്പൊള്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ദൈവത്തെ വിളിക്കാന്‍ പറയുന്നു! അതിലെ യുക്തി പിടികിട്ടിയില്ല".

ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ ദൈവം പറഞ്ഞു "ഗ്രൂപ്‌ കളിച്ചതൊന്നുമല്ല, പക്ഷെ, മണ്ടന്‍മാരായ നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍ തന്നെ എനിക്കു ഗ്രൂപുണ്ടാക്കി പരസ്പരം പോരാടുന്നു. ഞാന്‍ തന്നേയാണ്ണു യേശു, വിഷ്ണ്ണു, അല്ലാഹു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങളൊക്കെ എന്നേയും തല്ലികൊല്ലില്ലായെന്നു അരു കണ്ടു?"

"നീ പറഞ്ഞപോലെ പഴയ കാലമൊന്നുമല്ല, കലിയുഗമാണ്ണു, എനിക്കും  പിടിച്ചു നില്‍ക്കന്‍ ഉടായിപ്പു വിദ്യകള്‍ പഠിച്ചേ തീരു!"...

ഒന്നാം ക്ളാസ്സിലെ ഒന്നാമന്‍...

ജീവിതത്തില്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നാമതെത്തുക എന്നതു ഏതൊരാളുടേയും സ്വപ്നമാണ്ണു. എനിക്കാകട്ടെ ആ സ്വപ്നം ഒന്നാം ക്ളാസ്സിലെ ഒന്നാമത്തെ പരീക്ഷയില്‍തന്നെ സാധിച്ചു എന്നുള്ളതാണ്ണു അത്ഭുതം... ക്ളാസ്സില്‍ മനോഹരമായ ഗോള്‍ഡെന്‍ സ്പോട്ട്‌ ലൈറ്റുകള്‍ ഉള്ള SDA സ്കൂളിലാണ്ണു എന്നെ അച്ഛന്‍ ചേര്‍ത്തത്‌. വീട്ടില്‍നിന്നും എറ്റവും അടുത്തുള്ള ഇംഗ്ളീഷ്‌ മീഡീയം സ്കൂള്‍ എന്ന നിലയിലും എണ്റ്റെ കസിന്‍ സിസ്റ്റര്‍ അവിടെ ടീചറാണ്ണെന്നതുമായിരിക്കാം അച്ഛണ്റ്റെ മനസ്സില്‍. അവിടെ ചേര്‍ന്നപ്പോഴാണ്ണു ഓലമേഞ്ഞ മേല്‍ക്കൂരയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന സൂര്യപ്രകാശമാണ്ണൂ ഈ സ്പോട്ട്‌ ലൈറ്റ്‌ എന്നു മനസ്സിലായതു. ഓല സ്ക്രീന്‍ വച്ചാണ്ണു ക്ളാസ്സുകള്‍ വേര്‍തിരിച്ചിരിക്കുന്നതു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്ത ക്ളാസ്സില്‍ എന്താണ്ണുനടക്കുന്നത്‌ എന്നു നമ്മള്‍ക്കും കാണാമായിരുന്നു. അതുപോലെ ഒരോ മലയാളം വാക്കിനും ഒരോന്ന്‌ എന്ന തോതില്‍ നല്ല ചൂരല്‍ കഷായവും കിട്ടാറുണ്ട്‌. 

അതൊകെ പോട്ടെ, വിഷയത്തിലേക്കു വരാം. ഒന്നാം ക്ളാസ്സിലെ അദ്യത്തെ പരീക്ഷ. ക്ളാസ്സ്‌ ടീചര്‍ എണ്റ്റെ കസിനാണ്ണ്‌. എക്സാം നടക്കുമ്പോള്‍ ടീചര്‍ (സിസ്റ്റര്‍) എണ്റ്റെ അടുത്തുവന്നിരുന്നു ഉത്തരങ്ങള്‍ ഒക്കെ പറഞ്ഞുതന്നു. (ഭാവിയിലെ വളരേ വലിയ ഒരു കോപ്പി അടിക്കാരണ്റ്റെ പിറവിയായിരുന്നു അത്‌.) അങ്ങനെ റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നപ്പൊള്‍ എനിക്ക്‌ ഒന്നാം റാങ്ക്‌. ഹൊ! ജീവിതത്തില്‍ അദ്യമായിട്ടും അവസാനമായിട്ടും! ആ സ്വപ്നം അവിടെ സാക്ഷാത്കരിച്ചതിനാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ അതിനെപറ്റി ചിന്തിച്ചതേയില്ല. അന്ന്‌ രണ്ടാം റാങ്കു നേടിയ പ്രശാന്താകട്ടെ അറാം ക്ളസ്സില്‍നിന്നും SDA വിടുന്ന വരെ ഒന്നാം റാങ്ക്‌ അര്‍ക്കും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.... 

 വാല്‍കഷ്ണം - ഒന്നാം റാങ്കുകിട്ടി എന്ന്‌ കസിന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും രണ്ടാം റാങ്കിണ്റ്റെ അടുത്ത്‌ പ്രശാന്തിണ്റ്റെ പേരു കണ്ട്‌ കസിനോടു ഞാന്‍ നിഷ്കളങ്കനായി ചോദിച്ചു. ടീച്ചര്‍, ഒന്നിനേക്കാള്‍ വലുതല്ലെ രണ്ടു, അപ്പോള്‍ പ്രശാന്തല്ലെ എന്നെക്കാള്‍ കേമന്‍??? പാവം ഞാന്‍, എണ്റ്റെ ഈ നിഷ്കളങ്കതെയാണ്ണു അന്നു ചോദ്യംചെയ്യപ്പെട്ടത്‌

ബസ്സും പെണ്ണും പിന്നെ ബാഗും...

ആറു മണി. ഒരു കല്യാണം കൂടാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ കോഴിക്കോടുള്ള ഏച്ചിയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിയതേയുള്ളു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴാണ്ണു ഫോണില്‍ നിന്നും സ്വദേശിണ്റ്റെ റ്റൈറ്റില്‍ മുഴങ്ങിയത്‌. എടുത്തുനോക്കിയപ്പൊള്‍ അപ്പുറത്തു വശ്യമനോഹരമായ സ്ത്രീ ശബ്ദം, എച്ച്‌ ആറിണ്റ്റെയാണ്ണു. പിറ്റേന്ന്‌ രാവിലെ പതിനൊന്നു മണിക്കു Group Discussion ഉണ്ടെന്നു. കേരളത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ എങ്ങനെ ബാംഗ്ളൂറ്‍ എത്തിചേരുമെന്നാണ്ണു അവര്‍ക്കു സംശയം. ഏത്‌ തൂണ്‍ പിളര്‍ന്നും ഞാനെത്തും എന്നറിയിച്ചപ്പൊള്‍ അവര്‍ക്കു സന്തോഷമായി. ഹൊ! എണ്റ്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തില്‍ അവര്‍ വീണ്ണു, നാളെ ജോലി ഉറപ്പ്‌ എന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി. പാളയം മാര്‍ക്കറ്റില്‍ അലഞ്ഞുത്തിരിഞ്ഞു ടിക്കറ്റൊപ്പിച്ചു ബാംഗ്ളൂരിലെത്തി. പക്ഷെ അവര്‍ അറിഞ്ഞഭാവം കാണിച്ചില്ല എന്നു മാത്രമല്ല ഞാന്‍ gdയില്‍ പുറത്താവുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ കല്യാണമെങ്കിലും കൂടാമെന്നു കരുതി ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു. കല്ലാശിപാളയത്തേക്കുള്ള PK ട്രാവത്സിണ്റ്റെ കണ്ണക്ഷന്‍ ബസ്സും കാത്തു മടിവാള നിന്നു. അപ്പോഴാണ്ണു വലിയ ബാഗുകളുമായി രണ്ടു തരുണീമണികള്‍ എണ്റ്റെ അപ്പുറത്തു വന്നു നിന്നത്‌. ഞാന്‍ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ അവരേയും അവര്‍ ഇടയ്ക്ക്‌ എന്നേയും നോക്കി സമയം കളഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ബസ്സുവന്നു. ഭാഗ്യത്തിനു അവരും അതില്‍ തന്നെ. ഞാന്‍ അവരുടെ എതിര്‍വശത്തു പിന്നിലായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ബസ്സ്‌ നിറഞ്ഞിരിന്നു. അപ്പോഴാണ്ണു മുപ്പതുവയസ്സു പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മാന്യന്‍ വന്നു തരുണിയുടെ അടുത്തു നിന്നതു. അയാളുടെ ഭാവത്തില്‍ നിന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായി മൂപ്പരും അവരെകണ്ടു ഹാലിളകിയിരിക്കുകയാണ്ണെന്നു. മൂപ്പര്‍ക്കു ക്ഷമ നശിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്പര്‍ശന സുഖത്തിനു വേണ്ടി അയാള്‍ curtianഉം, sideglassഉം അഡ്ജസ്റ്റ്‌ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ടു അയാള്‍ അടുത്ത പണിതുടങ്ങി. മൂപ്പര്‍ കാലെടുത്തു തരുണികളുടെ സീറ്റിനിടയില്‍ കേറ്റിവച്ചു. ഹ്മ്മ്‌. ഇപ്പൊള്‍ എന്തൊക്കേയോ മൂപ്പര്‍ക്കു കിട്ടി തുടങ്ങി. ഒരു പത്തുമിനുട്ട്‌ അവള്‍ സഹിച്ചു. പിന്നെയവള്‍ മടിയിലിരുന്ന ബാഗ്‌ എടുത്തു മൂപ്പരുടെ കാലിലേക്കിട്ടു. അയാളുടെ മുഖഭാവത്തില്‍നിന്നും നന്നായി വേദനിച്ചെന്നു മനസ്സിലായി. പിന്നെ ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടേക്കു നോക്കിയതേയില്ല!! കല്ലാശിപാളയത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മൂപ്പരെ നോക്കി വളിഞ്ഞ ചിരി ചിരിച്ചു. മൂപ്പര്‍ കടന്നല്‍കുത്തിയപോലെ മുഖംവീര്‍പ്പിച്ചു നടന്നുപോയി. അയാള്‍ മുടന്തുന്നുണ്ടോ എന്നെനിക്കൊരു സംശയം... ഏതായാലും ആ പെണ്ണിണ്റ്റെ ബുദ്ധി എനിക്കിഷ്ടപെട്ടു. ഇനി അയാള്‍ അരേയെങ്കിലും സ്പര്‍ശിക്കാന്‍ രണ്ടുവട്ടം ചിന്തിക്കും....

ഉറുമ്പിണ്റ്റെ ദേഹത്തെ ആസിഡ്‌ എന്താ?

നാലു വര്‍ഷത്തെ എഞ്ജിനീയറിംഗ്‌ പഠനം ജീവിതത്തില്‍ മറക്കാനാവത്ത ഒരുപാട്‌ അനുഭവങ്ങള്‍ തന്നിട്ടുണ്ടു. അതില്‍ ഒട്ടുമിക്കതിലും എണ്റ്റെ റൂം മേറ്റ്‌ അര്‍ഷാദോ അല്ലേങ്കില്‍ എണ്റ്റെ പഴയ ബെഞ്ച്മേറ്റ്‌ സൂരജോ പങ്കാളിയാണ്ണ്‌. ഒരുദിവസം പിറന്നാല്‍ സൂരജിണ്റ്റെ മണ്ടത്തരമില്ലതെ അതവസാനിക്കാറില്ല. പക്ഷേ ആളൊരു പുലിയാണ്ണു അങ്ങനെ നമ്മള്‍ ജീവിതം ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും കളിയാക്കിയും ആര്‍മാദിച്ചിരുന്ന കാലം. ഇന്നതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചിരിയോടൊപ്പം കണ്ണ്‌ നിറയുകയും ചെയ്യും, ആ നല്ല നാളുകള്‍ ഇനി തിരിച്ചുകിട്ടില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത്‌. ആ ഓര്‍മ്മകളിലെ രസകരമായ ഒരനുഭവമാണ്ണിത്‌. 

നാലാം സെമസ്റ്റെറിലെ ഒരു ക്ളാസ്സ്‌. CODയാണു വിഷയം. ക്ളാസ്സെടുക്കുന്നതാകട്ടെ നമ്മുക്ക്‌ വേണ്ടപ്പെട്ട ടീച്ചറും. മിസ്സാകട്ടെ തകര്‍ത്ത്‌ ക്ളാസ്സെടുക്കുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക്‌ ശേഷമായത്കൊണ്ടു ഞാനും എണ്റ്റെ ബെഞ്ച്മേറ്റ്സായ സൂരജും അര്‍ഷാദും ഒന്നുമറിയതെ നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ ഉണ്ണര്‍ന്ന സൂരജ്‌ മിസ്സ്‌ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്‌ കരുതി നമ്മളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി. ഉണ്ണര്‍ന്നയുടന്നെ അര്‍ഷാദിണ്റ്റെ വക നമ്മളോടു ഒരു ചൊദ്യം. ഉറുമ്പിണ്റ്റെ ദേഹത്തെ ആസിഡ്‌ എന്താ? ഫോര്‍മിക്‌ ആസിഡല്ലേ? (NB) ഇത്കേട്ട നമ്മള്‍ക്ക്‌ ചിരിയടക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഞാന്‍ ബെഞ്ചിനടിയില്ലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞു വായയും പൊത്തി ചിരിച്ചു. സൂരജാകട്ടെ ഇരുന്നയിരിപ്പില്‍ കുടുകുടെ ചിരിച്ചു. സൂരജിന്‌ ഗണപതിയെന്നൊരു ചെല്ലപേരുണ്ട്‌. എന്തിനാണ്ണെന്ന്‌ നിങ്ങള്‍ ഊഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെല്ലൊ. കുടവയറും കുലുക്കിച്ചിരിക്കുന്ന സൂരജിനെകണ്ട്‌ ടീച്ചര്‍ക്കത്ര പന്തിതോന്നിയില്ല. തണ്റ്റെ എവിടയൊക്കെയോ നോക്കിചിരിക്കുകയാണ്ണ്‌ എന്നാണ്ണ്‌ ടീച്ചര്‍ തെറ്റിധരിച്ചത്‌. ഉടനെ കിട്ടി സൂരജിന്‌ മുഖത്തടിച്ചത്പോലൊരു ഗെറ്റൌട്ട്‌!!! പാവം സൂരജ്‌. ഏതായലും അതിനു ശേഷം മിസ്സിണ്റ്റെ നിശ്ച്ചിത ദൂരത്തെത്തുമ്പൊഴേക്കും സൂരജിനോട്‌ കൈനീട്ടീ മിസ്സ്‌ പറയും. "മതി മതി. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ടു പറഞ്ഞാല്‍ മതി"... 

NB- ഡോക്ടറാകണമെന്നാഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ട്‌ ഇമ്മാതിരി കാര്യങ്ങളില്‍ അര്‍ഷാദ്‌ പുലിയായിരുന്നു. എന്നേയും ഒട്ടുമിക്കവരേയും പോലെ എഞ്ജിനീയറിംഗ്‌ എന്നാല്‍ പെയിണ്റ്റും ഫോട്ടോഷോപ്പുമാണ്ണെന്നു തെറ്റിധരിച്ചാണ്ണ്‌ അവനും ഇവിടെ എത്തിപെട്ടത്‌..... 

നന്ദി- ഈ പോസ്റ്റിടുന്നു എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പേരുപോലും മാറ്റണ്ടായെന്നു പറഞ്ഞു എല്ലവിധ പ്രൊല്‍ത്സാഹനവും നല്‍കിയ എണ്റ്റെ പ്രിയ കുട്ടുകാരായ അര്‍ഷാദിനും സൂരജിനും.

നന്ദി കൂഞ്ഞൂട്ടാ...

ഇതൊരു നന്ദി പറച്ചിലാണു. പണ്ടെങ്ങൊ എനിക്ക്‌ നഷ്ട്ടപെട്ട മലയാളം വായനാശീലം ബൂലോകത്തിലൂടെ എനിക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ തന്ന പ്രിയ കുഞ്ഞുട്ടന്‌ ഒരായിരം നന്ദി. സര്‍ഗ്ഗാത്ംകത എന്നതു ബൂലോകത്ത്‌ അനന്തമായ സാഗരമയി പരന്ന്‌ കിടക്കുകയാണു എന്നു എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായതു കുഞ്ഞൂട്ട്ണ്റ്റെയും അതു വഴി മറ്റുള്ളവരുടെയും ബ്ളൊഗുകളിലൂടെ ആയിരുന്നു. എഞ്ജിനീയറിങ്ങ്‌ പഠിക്കണം എന്ന്‌ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചതോടെ കൈമോശം വന്നതായിരുന്നു മലയാളം എന്ന ഭാഷ എനിക്ക്‌. "Techie,Rock, Cool, Dude, F**K" ഇതൊക്കെ മനസ്സിനേയും സ്വഭാവത്തേയും മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. ഇതിണ്റ്റെയൊക്കെ മറയില്‍ നിന്നും മാറ്റി ഓറ്‍മ്മകളിലെ ആ നല്ല നാളുകളിലേക്ക്‌ എന്നെ കൈപിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയത്‌ കൂഞ്ഞൂട്ടനായിരുന്നു. ഇനി കൂഞ്ഞൂട്ടനെ അറിയത്തവര്‍, കൂഞ്ഞൂട്ടന്‍ എല്‍ ബി എസില്‍ എണ്റ്റെ ജുനിയറാണ്‌ ഒറിജിനല്‍ പേരു നിഖില്‍. നിഖിലിനെ കോളേജിലേ Debate Clubഇല്‍ വെചാണു ആദ്യമായി പരിചയപെടുന്നതു. പ്രൊഫഷണലിസം എന്ന പേരു പറഞ്ഞു വിദ്യാര്‍ഥികളെയും അവരുടെ കഴിവുകളെയും കെട്ടിപൂട്ടി വെക്കുന്ന പതിവു എഞ്ജിനീയറിങ്ങ്‌ രീതീയെ ഒരളവുവരെ എല്‍ ബി എസില്‍ മാറ്റിമറിച്ചത്‌ ദീലീപ്‌ സാറിണ്റ്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ തുടങ്ങിയ Debate Clubആണു. അതില്‍ മൂന്നാം വറ്‍ഷം മാത്രമേ പങ്കെടുക്കാന്‍ പറ്റിയുള്ളു എന്നത്‌ എനിക്ക്‌ വലിയൊരു നഷ്ട്ടമായിരുന്നു. അന്ന് പരിചയപെട്ടെങ്ങിലും ബൂലോകത്തെ കൂഞ്ഞൂട്ടനേ അടുത്തിടെ മാത്രമാണു പരിചയപെട്ടത്‌. പ്രതികരണശേഷി തീരേ നഷ്ട്ടപെട്ടവര്‍ക്കിടയില്‍ വേറിട്ട ഒരു അനുഭവമാണു ഒയലിച്ച, അച്ചടിചെപ്പ്‌, മിണ്ടാപ്പൂച്ച തുടങ്ങിയ ബ്ളൊഗുകള്‍. ഇതിണ്റ്റെ പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തികുന്ന കൂഞ്ഞൂട്ടന്‍, കീരാങ്കീരീ, പിന്നെ ഒരിക്കലും പരിചയപെടാത്ത മിണ്ടാപ്പൂച്ചയ്ക്കും അഭിവാദ്യങ്ങള്‍. നന്ദി കൂഞ്ഞൂട്ടാ... ഒരായിരം നന്ദി... കാര്യമായി ഒന്നും മാറില്ലയെങ്കിലും മനസ്സുതുറന്നു ഉള്ളിണ്റ്റെയുള്ളില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാനും, ചിരിക്കനും കരയാനും അവസരങ്ങള്‍ തന്നതിന്‌. ആ തൂലികതുംബില്‍ നിന്ന് ഇനിയും ഇനിയും ബ്ളൊഗ്പോസ്റ്റുകള്‍ വിരിയട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു, ആഗ്രഹിക്കുന്നു...

വിഷുകണി...

വിഷു എന്നും ഒരോര്‍മയാണു. ബ്രാഹ്മ മൂഹൂര്‍ത്തതില്‍ എഴുന്നേല്‍കുന്ന എക ദിവസം. ഉണ്ണികണ്ണനെ കണികണ്ട്‌ ഒരുവര്‍ഷത്തെ പാപഭാരം മൊത്തം ഇറക്കിവച്ച്‌, ഓടിനടന്ന്‌ കൈനീട്ടം വാങ്ങി പടക്കങ്ങള്‍ പൊട്ടിച്ച്‌, ആകെ ആഘോഷമയമായ ദിവസം. എണ്റ്റെ ഓര്‍മ ശരിയാണെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ 22വര്‍ഷവും അച്ചനും അമ്മയ്‌കും ഒപ്പമയിരുന്നു എണ്റ്റെ വിഷു ആഘോഷം. അതും ഉണ്ണികണ്ണനെ കണി കണ്ടുകൊണ്ടു. ഒരുതവണപോലും അതിനു മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. പണ്ടൊക്കെ പലരും കൈനീട്ടം വാങ്ങാന്‍ വീട്ടില്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അച്ചന്‍ കൈനീട്ടംകൊടുക്കുന്നത്‌ അപ്പുറത്ത്‌ കസേരയില്‍ ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു ഞാന്‍ അസ്വദികാറുണ്ട്‌. അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴേക്കും എണ്റ്റെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം വിഷു വന്നെത്തിയിരുന്നു. ഒരു ചെയിഞ്ജ്‌ ആര്‍ക്കാണു ഇഷ്ട്മല്ലാത്തത്‌. അതു കൊണ്ട്‌ ഈത്തവണ വിഷു ബാംഗ്ളൂരിലെ റൂമ്മില്‍ ഒറ്റയക്ക്‌ ആഘോഷിക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചത്‌. 23വര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ അദ്യമായി ഞാന്‍ വീട്ടുകാരില്ലാതെ കണികാണുന്നു, അതും റൂമ്മിലെ സീല്ലിംഗ്‌ ഫാന്‍. അതൊക്കെ മനസ്സില്‍ കരുതി വ്യസനിച്ചിരികുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ വിഷുതലേന്ന്‌. മനസ്സില്‍ വീട്ടിലെ ചക്കയും മാങ്ങയും, നാക്കില്‍ വെള്ളമൂറി. ഇനി പറഞ്ഞിട്ട്‌ കാര്യമില്ലല്ലോ. അപ്പോഴാണു എഞ്ജിനീറുടെ കുരുട്ട്ബുദ്ധി മനസ്സില്‍ തോന്നിയതു. ടെക്നോളജി മനുഷ്യനെ മാറ്റിമറിക്കും. നമ്മുടെ സ്വന്തം ഗൂഗിളില്‍ ഞാന്‍ വിഷുകണി എന്നു സെര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തുനോക്കി. അതാ 1൦൦കണക്കിനു വാള്‍പേപ്പറുകള്‍. അതില്‍ നിന്നും നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഉണ്ണികണ്ണനോടു കൂടിയുള്ള ഒരു കണി ചിത്രം ഡൌണ്‍ലോഡ്ചെയ്തു അതു വാള്‍പേപ്പറക്കിവെച്ചു. അതിനുശേഷം ലാപ്ടോപ്പ്‌ അടുത്തുവെചു നല്ല കണി കാണാമെന്ന സന്തോഷത്തില്‍ ഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങി. പക്ഷെ വലിയ കെണിയായി ആ കണിമാറും എന്നു സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ഞാന്‍ കരുതിയില്ല. അങ്ങനെ രാവിലെ 5മണിക്ക്‌ അലാറം വെച്ചു ഞാന്‍ എഴുനേറ്റു. ലാപ്ടോപ്പ്‌ തപ്പിപിടിച്ചു കണ്‍കുളിര്‍ക്കെ ഉണ്ണികണ്ണനെ കണികണ്ടു. അമ്മ എന്നും കണി നന്നയി അസ്വദിച്ച്‌ കാണണമെന്നു പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ കണി അസ്വദിച്ച്‌ തന്നെ കണ്ടു. അങ്ങനെ നില്‍ക്കൂമ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു സ്ക്രീന്‍സേവര്‍.."സണ്ണി ലിയോണ്ണിണ്റ്റെ" ഉശിരന്‍ ചിത്രങ്ങള്‍!!!...ദൈവമേ കഷ്ട്പെട്ടു കണികണ്ടൊതൊക്കെ വെറുതെയായല്ലൊ. എണ്റ്റെ ഒരുകൊല്ലം പോയികിട്ടി. എക അശ്വാസം കണികണ്ടതിനു ശേഷമാണ്‌ സണ്ണിയെകണ്ടതു എന്നത്‌ മാത്രമാണ്ണ്‌..ഹും എല്ലാം വരുന്നിടത്ത്‌ വച്ചുകാണാം. ഏതായലും ചെയിഞ്ജാഗ്രഹിച്ച എനിക്കു നല്ല ചെയിഞ്ജുള്ള വിഷുതന്നെ കിട്ടി!!!...

ഡെപ്പ...

ഇത്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു മാത്രം കെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു കഥയാണു. സത്യത്തില്‍ ഇത്‌ കഥയല്ല ശരിക്കും സംഭവിച്ചതാണു.. അന്നെനിക്കു ആറു മാസം പ്രായം. ഏട്ടത്തിക്കു നാലു വയസും. കണ്ണുരിലെ പേരുകേട്ട പടന്നപ്പാലം തോടിനരികെയാണു അന്ന്‌ നമ്മള്‍ വാടകയ്ക്‌ താമസിചിരുന്നത്‌. ഇന്നത്തെ സവിത ഫിലിം സിറ്റിയൊന്നും അന്നില്ല. പടന്നപ്പാലം തോടാകട്ടെ മാലിന്യം കൊണ്ടുള്ള ദുര്‍ഗ്ന്ദംകൊണ്ടു പേരുകേട്ടതും. ഒരു വീടിണ്റ്റെ മച്ചിന്‍പുറത്ത്‌ ഞാനും ഏട്ടത്തിയും അച്ചനും അമ്മയും സന്തോഷപൂര്‍വം താമസിച്ചു വന്നു. സ്വതവേ ഏച്ചി നല്ല വികൃതിയാണെന്നു കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. എണ്റ്റെ ഭക്ഷണം കട്ട്‌ തിന്നുക, എണ്റ്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ അടിച്ചുമാറ്റുക തുടങ്ങിയവ അവളുടെ സ്ഥിരം പരിപാടിയായിരുന്നു. പാവം ഞാന്‍. പക്ഷെ കുറചു വലുതായപൊഴേക്കും ഞാന്‍ അവളെക്കാള്‍ വലിയ ഗജപോക്കിരിയായി മറിയിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം എണ്റ്റെ ഏച്ചികൊരാഗ്രഹം. തണ്റ്റെ പൊന്നനുജനെ ഒന്നെടുക്കണം. അമ്മ താഴെ വീട്ടുടമയുമായി സംസാരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ മച്ചിന്‍പുറത്ത്‌ എണ്റ്റെ തൊട്ടിലില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നു. ഇതുതന്നെ പറ്റിയ അവസരം എന്നു മനസിലാക്കി ഏച്ചി എണ്റ്റെ തൊട്ടിലിനരികെവന്നു എന്നെ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഏനിക്ക്‌ കനംകൂടിയതു കൊണ്ടൊ അതൊ നിര്‍ഭാഗ്യംകൊണ്ടൊ എന്തൊ ഏച്ചികു കൈ കടഞ്ഞു. ഠിം! ഇതേ കിടക്കുന്നു ഞാന്‍ , താഴെ. എണ്റ്റെ സഹനശക്തികൊണ്ടൊ ഏച്ചിയുടെ ഭാഗ്യംകൊണ്ടൊ എന്തൊ ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല. മച്ചിന്‍പുറത്തുനിന്നുള്ള ശബ്ദ്ംകേട്ട്‌ ഏച്ചിയേ നന്നയി അറിയാമായിരുന്ന അമ്മ ഉടനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, "അനു, എന്താ അവിടെ? എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദ്ം കേട്ടെല്ലൊ". സ്വതവേ കൂര്‍മബുദ്ധിയും വക്രബുദ്ധിയും കൂടുതലാണു ഏച്ചിക്കെങ്ങിലും ഇത്രയ്ക്കു ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ഏച്ചി അമ്മയോടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ഒന്നുമ്മില്ല അമ്മ. Cerealacണ്റ്റെ ഡെപ്പ താഴെ വീണതാ, ഞാന്‍ എടുത്തുവെച്ചോളാം!!!!"

JOB HUNT...

എഞ്ചിനീറിംഗ്‌ പഠികുന്ന കാലത്തു നന്നായി തന്നെ ഉഴപ്പിയതു കൊണ്ടു കോളേജ്‌ കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങുമ്പൊള്‍ കൈയില്‍ ജോലിയും കൂലിയും ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പൊഴാണു ബാംഗ്ളൂരില്‍ വന്നാല്‍ ജോലി എന്തായാലും കിട്ടും എന്നു ഫ്രണ്ട്സ്‌ പറഞ്ഞതു. അങ്ങനെയാണ്ണു ജോലിയും തപ്പി ബാംഗ്ളൂറ്‍ നഗരത്തില്‍ ചെന്നെതിയതു. പക്ഷെ പാപി ചെന്ന ഇടം പാതാളം എന്നതു പൊലെ ഞാന്‍ ചെന്നപൊള്‍ ഒരു ഇണ്റ്റര്‍വ്യൂ പൊലും അവിടെ നടകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഷ്ടകാലം എന്നല്ലാതെ എന്ത പറയുക. അങ്ങനെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു കൈയില്‍ ഉള്ള കാശ്‌ മൊത്തം തീര്‍ന്നു നില്‍കുന്ന സമയം. ചെലവു കുറക്കാന്‍ പട്ടിണി കിടക്കുക മാത്രമാണു വഴി. പട്ടിണി കിടന്നു സീറോ സൈസ്‌ ആയിരുന്ന ഞാന്‍ -സൈസിലെക്കു എത്തി. അങ്ങനെ ജൊലിയും തപ്പിയിറങ്ങിയ ഒരു ദിവസം, രാവിലെ പച്ചവെള്ളം മാത്രമേ അകത്ത്‌ ചെന്നുള്ളു. വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട്‌ കണ്ണില്‍ ഇരിട്ടു കേറി തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൈയില്‍ ൫ പൈസയില്ല, അങ്ങനെ ഫോറം മാളില്‍ കയറി നമ്മുടെ സ്തിരം പരിപാടിയായ പെണ്‍പിളേരെ വായനോക്കി കുടലു നിറയ്ക്കാം എന്നു വിചാരിച്ച്‌ നേരേ അവിടേക്ക്‌ വെച്ച്പിടിപ്പിച്ചു. Mc Donaldഇലും Transitഇലും പെണ്‍പിള്ളേര്‍ Pizzaയും Noodlesഉം വെട്ടിവിഴുങ്ങുനതു കണ്ട്‌ വിശപ്പ്‌ അധികമായെങ്ങിലും അവരുടെ അര്‍ധനഗ്നമേനി മനസ്സ്‌ നിറച്ചു. കണ്ണുകള്‍ക്‌ കുളിര്‍മയേകി. ഈശ്വരാ എന്നാണാവോ ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ തിന്ന്‌ വിശപ്പടക്കുന്നത്‌. ഹ്മ്‌ ഒരു നാള്‍ വരും അങ്ങനെ മനസ്സില്‍ കരുതി പുറത്തിരങ്ങിയപ്പൊള്‍ വിശപ്പ്‌ വീണ്ടും അധികമായി. നേരേ ബസ്സ്‌ സ്റ്റൊപിലെക്കു നടന്നു. ബസ്സ്‌ സ്റ്റൊപിണ്റ്റെ അരികില്‍ ഒരു കരിംബ്‌ ജ്വുസ്‌ കട. അതിനു മുന്നില്‍ അശ്വാസമയി ഒരു ബോര്‍ഡ്‌ "Sugarcane juice- 5Rs" കീശയില്‍ കൈയിട്ടു തപ്പി നോക്കിയപോള്‍ ബസ്സ്‌ ഇനുള്ള ൬ രൂപയുണ്ടു. അതുകൊണ്ടു ഒരു കരിംബ്‌ ജ്വുസ്‌ വാങ്ങി കുടിചു വിശപ്പിനു താല്‍കാലിക ശമനം നല്‍കി. ഇനി റൂമ്മില്‍ എത്തുക. വേറെ മാര്‍ഗ്ഗമൊനുമില്ല, നീട്ടി വല്ലിച്ച്‌ നടന്നു, എതായലും ഒരു കാര്യം, പണ്ടു അച്ചന്‍ എന്നൊടു പറഞ്ഞതു ധൈര്യമായി എനിക്കിനി എണ്റ്റെ മക്കളൊടു പറയാം. "ഞാന്‍ ചെറുപ്പത്തില്‍ പട്ടിണി കിടന്നതു കൊണ്ടാണു നീയൊക്കെ ഇന്നു വെട്ടി വിഴുങ്ങുനതു"...